Tientallen jaren lang bleef mijn originele geboorteakte achter slot en grendel, een verboden bewijs van een identiteit die opzettelijk werd achtergehouden. Geboren in 1977, was mijn afkomst onduidelijk, waardoor ik gedwongen werd op te groeien in de schaduw van een verhaal dat ik nooit mocht claimen. Dit was niet alleen bureaucratisch toezicht; het was een bewust gevolg van het ‘babyschep-tijdperk’ van de jaren veertig tot zeventig, toen jonge moeders onder druk werden gezet om pasgeboren kinderen af te staan, vaak onder het mom van schaamte en religieuze moraal.
De psychologische tol van deze gedwongen scheidingen werd generaties lang genegeerd, waardoor talloze kinderen achterbleven met wat nu wordt begrepen als pre-verbaal trauma – een wond die diepgeworteld was voordat ze het vermogen hadden om het te verwoorden. Dit uit zich in aanhoudende hechtingsproblemen, een diepgewortelde angst om in de steek te worden gelaten en een verstoorde eigenwaarde. Ondanks een stabiele adoptie-opvoeding ervoer ik chronische angst, depressie en een onwrikbare leegte. Het ontbreken van een vroege band liet een onzichtbare kwetsbaarheid achter die mijn hele leven heeft bepaald.
Adoptie zorgde weliswaar voor stabiliteit, maar plantte ook het zaad van onvermijdelijk verlies. De plotselinge dood van mijn adoptiemoeder tijdens de adolescentie versterkte deze angst. Later bevestigden de jaren die in een gewelddadig huwelijk waren doorgebracht dit alleen maar: verlatenheid was geen eenmalige gebeurtenis, maar een langzame erosie van veiligheid en genegenheid. Dit leidde tot middelenmisbruik als een wanhopige poging om de voortdurende verwachting achter te blijven te verdoven.
Het duurde tientallen jaren van zelfvernietigende patronen voordat nuchterheid en therapie de waarheid onthulden: mijn vroege trauma had wortel geschoten. Toen mijn vader stierf, veroorzaakte dat een golf van verdriet, niet alleen voor hem, maar ook voor de biologische moeder die ik nooit heb gekend. Het patroon van verlies zette zich voort, waarbij elk voorval de overtuiging versterkte dat verlating onvermijdelijk was.
Een recente wijziging in de adoptiewetten van Minnesota gaf mij eindelijk toegang tot mijn originele geboorteakten. Het verzegelde document onthulde een harde waarheid: de naam van mijn moeder, haar fysieke beschrijving en een lege regel waar mijn eigen identiteit had moeten staan. Ik werd niet eens erkend als ‘babymeisje’ – een leegte waar mijn begin had moeten zijn.
Verder onderzoek bracht fragmenten van haar leven aan het licht: een vrouw die aan de rand leefde, klusjes deed terwijl ze energiewerk en spiritualiteit nastreefde. Ze was empathisch, wantrouwend tegenover de conventionele samenleving, en leefde tot haar dood in 2020 onder een alias, zonder overlijdensbericht of gedenkteken om haar bestaan te markeren. Haar leven weerspiegelde mijn eigen instabiliteit, wat duidt op een gedeelde genetische aanleg voor een borderline persoonlijkheidsstoornis, versterkt door trauma.
Deze openbaring was niet alleen historisch; het was zeer persoonlijk. Ik herken nu de genetische en omgevingsfactoren die mijn geestelijke gezondheidsproblemen hebben gevormd. Als mijn afkomst eerder bekend was geweest, had vroeg ingrijpen jarenlang lijden kunnen verzachten. Maar zelfs nu heeft het blootleggen van haar verhaal mij iets van onschatbare waarde gegeven: het gevoel tot een afstammingslijn te behoren, ook al is deze gebroken en onvolledig.
Vandaag sta ik in de waarheid van wie ik ben en erken ik eindelijk het rustige deel van haar dat altijd in mij is geweest. Met de steun van mijn man en een groeiend gezin ben ik bezig met het opnieuw opbouwen van een fundament dat vanaf het begin gelegd had moeten worden. Het verleden kan niet ongedaan worden gemaakt, maar de geheimen ervan hebben niet langer de macht over mijn toekomst.
Deze ervaring onderstreept de blijvende gevolgen van gedwongen adoptie en het belang van het erkennen van het trauma dat het veroorzaakt. Alleen door deze verborgen geschiedenissen onder ogen te zien, kunnen we beginnen met het helen van de wonden van voorbije generaties.
