De recente toename van de immigratie- en douanehandhavingsactiviteiten (ICE) in Minneapolis heeft een klimaat van angst en instabiliteit onder tieners gecreëerd, waardoor hun onderwijs, sociale leven en gevoel van veiligheid worden ontwricht. Na de fatale schietpartij op Renee Nicole Good door een ICE-agent in januari heeft de stad te maken gehad met meedogenloze handhavingsmaatregelen, wat aanleiding gaf tot protesten, schoolsluitingen en wijdverbreide ongerustheid.
De impact op het dagelijks leven
Het harde optreden van de ICE gaat verder dan arrestaties; het heeft de sfeer op scholen fundamenteel veranderd. Studenten kiezen voor leren op afstand uit angst voor targeting, waarbij sommige districten een ziekteverzuim van 20 tot 40% melden. Een 15-jarige leerling, Zicoya, legde uit dat veel gekleurde leerlingen de school mijden uit angst om opgepakt te worden. Ze beschreef hoe ze getuige was van video’s op sociale media van ICE-agenten die personen, waaronder kinderen, met geweld uit openbare ruimtes verwijderden, en hoe ze uit de eerste hand verhalen hoorde over ICE-bewaking buiten huizen.
De situatie heeft geleid tot een sterke segregatie binnen de scholen, met een opvallende afwezigheid van Spaanstalige studenten die hun veiligheid voorop stellen door thuis te blijven. Hierdoor voelen de overgebleven studenten zich geïsoleerd en gefrustreerd.
Verhoogde angst en trauma
De aanwezigheid van ICE-agenten in wijken, scholen en parkeerplaatsen heeft tieners gespannen gemaakt. Sylvia, een 17-jarige senior, uitte haar voortdurende zorgen over het tegenkomen van ICE-voertuigen en vreesde voor de veiligheid van haar vader terwijl hij naar zijn werk pendelde. De onzekerheid strekt zich uit tot basisactiviteiten, zoals het ophalen van kinderen van school, wat volgens een ouder een ‘gevaarlijke onderneming’ is geworden.
De verstoringen roepen echo’s op van schoolsluitingen uit het pandemietijdperk, maar met een cruciaal verschil: deze keer is de angst doelgericht en zeer persoonlijk. Zicoya beschreef de situatie als zelfs nog meer isolerend dan de universele sluiting, omdat ICE-gerelateerde angsten een unieke vorm van trauma veroorzaken.
Weerstand van de gemeenschap en angsten van ouders
Ouders reageren hierop door schoolcarpools te organiseren, met fluitjes op het schoolterrein te patrouilleren en steun te bieden aan ondergedoken gezinnen. Sommige ouders, zoals Ella, een genaturaliseerde staatsburger, zijn echter bang om zichzelf bloot te stellen aan ICE vanwege hun uiterlijk, ondanks dat ze over wettelijke documentatie beschikken. Ze benadrukte de ‘angstaanjagende’ en ‘onnodige’ aard van de situatie en benadrukte de ontwrichting van een gemeenschap die zich al aan het herbouwen was na de pandemie en de moord op George Floyd.
Blijvende psychologische effecten
De gebeurtenissen verstoren niet alleen de huidige routines, maar geven ook vorm aan de langetermijnperspectieven van tieners in Minneapolis. Sylvia, die deelnam aan een staking op school, verklaarde dat deze ervaring voor altijd haar politieke betrokkenheid en empathie voor mensen in soortgelijke situaties zal beïnvloeden. Door de voortdurende angst en het onrecht voelen zij en haar leeftijdsgenoten zich boos, gestrest en diep onrustig.
“Ik zal meer politiek ingesteld zijn”, zei Sylvia. “Omdat voorheen, terwijl onrechtvaardigheden gemakkelijk te verwerken waren nadat ik me aanvankelijk van streek voelde, ik er doorheen leef. En ik denk dat ik nu veel meer empathie zal hebben voor mensen in deze situaties.”
Het harde optreden van de ICE in Minneapolis vertegenwoordigt een groeiende trend van agressieve handhavingstactieken die onevenredig veel gekleurde gemeenschappen en immigrantenfamilies treffen. De psychologische en educatieve gevolgen op de lange termijn voor tieners in het gebied zullen waarschijnlijk ernstig zijn, terwijl zij navigeren door een nieuwe realiteit die wordt gedefinieerd door angst, wantrouwen en een groter politiek bewustzijn.
