Al twintig jaar staat hardlopen centraal in mijn leven. Geïnspireerd door mijn zus Nicole, maakte ik de overstap van crosscountry op de middelbare school naar het najagen van het doel om een marathon in alle 50 staten te voltooien, een prestatie die mijn vader in 2019 volbracht. Hoewel ik niet gefocust was op elitetijden, veranderde mijn perspectief nadat ik getuige was geweest van Nicole’s vastberadenheid tijdens de Boston Marathon van 2018, een race waarvoor ik me later na jaren van inspanning zou kwalificeren.
De reis naar Boston wakkerde mijn passie aan, maar mijn leven nam een onverwachte wending toen ik tijdens een marathon ontdekte dat ik zwanger was. Dit besef leidde tot een nieuwe uitdaging: navigeren door alle drie de trimesters. Aanvankelijk aarzelend, raadpleegde ik medische professionals die mij aanmoedigden door te gaan, op voorwaarde dat ik niets nieuws introduceerde buiten mijn gevestigde routine.
De evoluerende benadering van training
Zwangerschap dwong een herkalibratie af. Voorbij waren rigide schema’s; in plaats daarvan gaf ik prioriteit aan dagelijks comfort en paste ik de trainingen aan op basis van hoe ik me voelde. Dit betekende het opnemen van rustdagen, crosstraining, yoga en voedingsstrategieën om vermoeidheid en misselijkheid te bestrijden. Ik schakelde over op het eten van kleinere, frequentere maaltijden om het energieniveau op peil te houden en een consistente brandstofvoorziening voor zowel mijzelf als de zich ontwikkelende baby te garanderen.
Het tweede trimester bracht een soepelere ervaring. Het lopen van de lokale marathon op 17 weken voelde empowerend, wat bevestigde dat ik met de juiste voorbereiding kon blijven rennen terwijl ik zwanger was. Het derde trimester vergde verdere aanpassingen. Mijn tempo vertragen, een buikband gebruiken voor bekkenondersteuning en het accepteren van hardloopintervallen werden de norm. Het doel was niet presteren, maar voltooiing.
De parallel tussen hardlopen en zwangerschap
De ervaring onderstreepte een belangrijk inzicht: zowel het marathonlopen als de zwangerschap vereisen aanwezigheid, acceptatie van ongemak en vertrouwen in het proces. Net zoals een marathon één mijl per keer vereist, verloopt de zwangerschap in fasen, met als hoogtepunt een krachtige finish.
Mijn reis verliep niet zonder vragen. Sommigen twijfelden aan de keuze om door te gaan met hardlopen, maar de steun van dierbaren en een focus op medische begeleiding hielpen het geluid van buitenaf tot zwijgen te brengen. Hierdoor kon ik kracht opnieuw definiëren, wat bewees dat het moederschap persoonlijke doelen niet tegenhoudt – het transformeert ze.
Sinds ik ben bevallen van mijn dochters, heb ik ontdekt dat moederschap niet gaat over ‘terugveren’, maar over ‘vooruit stappen’. Hardlopen gaat, net als ouderschap, over aanpassing, het herdefiniëren van grenzen en het omarmen van de reis met intentie en gratie.
