De gouden medaille van alpineskiracer Mikaela Shiffrin op de Olympische Winterspelen van 2026 ging niet alleen over fysieke training – het was het resultaat van een radicale mentale verschuiving, gedreven door twijfel aan zichzelf, meedogenloze zelfpraat en een berekende onthechting van kritiek van buitenaf. Jarenlang domineerde Shiffrin het WK-circuit, maar de Olympische Spelen waren een ingewikkelder verhaal. Na een teleurstellend optreden in Peking en een ernstige blessure in 2024 benaderde ze de Milano Cortina Games met een ‘schone lei’, maar er was een onconventionele strategie voor nodig om daar te komen.
De kracht van zelfherinneringen
Shiffrin bedekte haar badkamerspiegel met plakbriefjes met daarin affirmaties: ‘Je hebt de mogelijkheid. Ga en VERDIEN wat je wilt.’ en “Ik ben geliefd, en dit wordt een geweldige dag.” Het doel was simpel: negativiteit overstemmen met doelbewuste positiviteit. Dit was geen spontane beslissing; het volgde op maandenlang werken bij een sportpsycholoog, gericht op mentale activering. Shiffrin gaf toe dat hij zich in het verleden overweldigd voelde en vaak in een chaotische toestand opereerde waarin zelfs elementaire zelfzorg onmogelijk leek.
De nieuwe strategie mislukte echter aanvankelijk. “Dat gaf me een waanzinnige hoeveelheid tijd om alleen maar bij mezelf en mijn gedachten te zijn, en ik dacht: ‘Dit vind ik niet leuk. Ik vind dit niet leuk’”, zei ze. De gedwongen eenzaamheid dwong haar haar diepste angsten onder ogen te zien: de mogelijkheid van mislukking en de onvermijdelijke reactie van critici.
Twijfel omarmen als supermacht
De doorbraak van Shiffrin kwam toen ze stopte met vechten tegen haar onzekerheden en ze begon te gebruiken. Ze besefte dat haar bezorgdheid over de publieke perceptie een bron van motivatie was, en niet van zwakte. “Ik denk eigenlijk dat mijn twijfel en onzekerheid en mijn vermogen om te geven om wat andere mensen denken meestal een superkracht zijn”, gaf ze toe.
Dit gaat niet alleen over mentale weerbaarheid; het gaat over het erkennen van de realiteit van het moderne atletenleven, waar online misbruik welig tiert. Shiffrin heeft te maken gehad met doodsbedreigingen en vijandige opmerkingen van fans, en ze begrijpt dat wat ze ook doet, iemand het zal afkeuren. Haar oplossing: overstem het lawaai door een interne stem te cultiveren die het overstemt.
De kunst van selectieve belichting
Om zichzelf verder te beschermen, heeft Shiffrin op strategische wijze haar feed op sociale media samengesteld, waarbij ze sportinhoud heeft vervangen door doe-het-zelf-hacks voor thuisorganisatie en tutorials over het opruimen van kasten. Het doel was niet escapisme; het was opzettelijke geestelijke hygiëne. “Er was geen sport. Er was niets behalve doe-het-zelf, huisorganisatie-hacks en het schoonmaken van kasten. Het was zo rustgevend”, beschreef ze. Dit getuigt van een doelbewuste poging om haar omgeving onder controle te houden, waarbij de blootstelling aan negativiteit wordt geminimaliseerd en de kalmte wordt gemaximaliseerd.
Voorbij de gouden medaille
Shiffrins overwinning op de slalom ging niet alleen om de gouden medaille; het ging over vertrouwen in haar opleiding en accepteren dat perfectie onmogelijk is. Het mentale werk was geen snelle oplossing; het was een jarenlang proces van het opbouwen van veerkracht en zelfbewustzijn.
“Ik had het gevoel dat elke dag dat we in Cortina waren, het was alsof ik een sticky kreeg, ik verloor een fuck om te geven aan dingen die mij niet dienden,” lachte ze. De belangrijkste conclusie: winnen is geen garantie; het is een voortdurende inspanning.
Shiffrin heeft de wereldbekerslalomtitel al veiliggesteld, maar ze weet dat het succes van voorbijgaande aard is. Het werk houdt niet op en haar volgende race vereist dezelfde meedogenloze voorbereiding. Haar verzameling plakbriefjes is misschien verdwenen, maar de mentale discipline blijft.
