Elle King is zevenendertig jaar oud. Dat is ouder dan de meeste mensen wachten op een diagnose van autisme.
Maar voor de Grammy-genomineerde zangeres voelde het niet als een tegenslag om te laat te worden geëtiketteerd. Het voelde alsof ik eindelijk de handleiding had gelezen van een machine die ze al tientallen jaren op giswerk had gebruikt.
In mei plaatste ze op Instagram dat ze autistisch was. Sindsdien is ze open geweest over hoe dit specifieke label dingen uitlegt die ze altijd afschoot als eigenaardigheden of pech.
De diagnose gebeurde niet in een dokterspraktijk met een lange wachtlijst. Het gebeurde terwijl ze zich voorbereidde op de film van Nation’s Dumbest op Fox.
King gaf toe dat ze in paniek raakte. Ze was doodsbang dat ze de titel daadwerkelijk zou winnen. Daarom deed ze twee online IQ-tests.
Ze scoorde een 132. Ruim boven het gemiddelde.
Ze overleefde de spelshow. Maar de zelfreflectie daarna kwam harder aan.
“Ik hou van games”, vertelde King aan Us Weekly. “Ik hou van spelshows. Ik ben extreem competitief… Ik kwam er eigenlijk direct na de show achter dat ik autistisch ben, en dus dacht ik: ‘Alles is nu zo logisch.’ Maar ik wist het niet eens.”
Dit is niet ongewoon. Vrouwen worden routinematig gemist door het medische systeem.
Autismespectrumstoornis (ASS) beïnvloedt de manier waarop de hersenen omgaan met sociale communicatie en interactie. Het is een spectrum, wat betekent dat het er voor iedereen anders uitziet. Toch waren de diagnostische criteria lange tijd uitsluitend op jonge jongens gebaseerd.
Jongens worden ongeveer vier keer vaker gediagnosticeerd dan meisjes.
Waarom de kloof? Verouderde benchmarks en ‘maskering’.
Meisjes worden vaak gesocialiseerd om problemen te internaliseren. Ze bootsen sociale signalen na. Ze gaan op in de situatie. Wanneer ze eindelijk hulp zoeken, zien artsen angst, paniekaanvallen of depressie in plaats van de oorzaak: neurodivergentie.
King is niet de enige met dit late besef.
SZA bevestigde onlangs ook haar ASS en merkte op hoe haar neurodivergentie verband houdt met haar patroonherkenningsvaardigheden. Publieke figuren doorbreken de stilte en het verschuift het verhaal.
Voor King, een moeder van twee kinderen, is de diagnose niet alleen maar een etiket. Het is een routekaart.
‘Ik heb veel niet-mijn-trots-momenten gehad’, legde ze uit. “Vooral met mijn autisme-diagnose zet ik nieuwe soorten veiligheidsbarricades op. En ik wil gewoon in de buurt zijn van mensen bij wie ik me veilig voel… dingen doen die mij vreugde brengen.”
Ze trekt nu harde lijnen. Grenzen.
In haar oorspronkelijke bericht deelde ze een nog niet uitgebracht nummer over het gevoel onbegrepen te zijn. Over het gewicht van mislukkingen uit het verleden. Nu gebruikt ze die helderheid om balans te vinden tussen haar carrière en haar gezinsleven.
“Ik wil er echt bij zijn en ervan genieten”, zei ze.
Het vinden van antwoorden vervalt niet. Je kunt het masker op elke leeftijd laten vallen. Je kunt de grenzen stellen.
Koning is nog maar net begonnen.
