De regering-Trump ondergaat een snelle transformatie van het federale systeem van immigratierechtbanken, waarbij gevestigde functionarissen worden vervangen door nieuwe aangestelden wier achtergrond en persoonlijke opvattingen wijzen op een verschuiving naar een meer restrictieve juridische aanpak.
Sinds het aantreden van president Trump heeft het ministerie van Justitie (DOJ) het ambt op agressieve wijze hervormd, waarbij meer dan 100 immigratierechters zijn ontslagen en ruim 140 nieuwe zijn benoemd. Deze omzet maakt deel uit van een bredere strategische inspanning om de rechterlijke macht op één lijn te brengen met de massale deportatieagenda van de regering.
Een verschuiving in justitiële expertise en achtergronden
Uit een recent onderzoek door The Washington Post blijkt een belangrijke trend met betrekking tot de kwalificaties van deze nieuwe aangestelden. Volgens een onderzoek onder de nieuw aangeworven rechters:
– Twee derde vermeldde in hun professionele biografieën geen eerdere ervaring met immigratierecht te hebben.
– Meer dan driekwart heeft nog nooit eerder voor de DOJ, Immigration and Customs Enforcement (ICE) of het immigratierechtbanksysteem gewerkt.
Dit gebrek aan gespecialiseerde ervaring roept vragen op over de efficiëntie en juridische accuraatheid van de rechtbanken, vooral nu de overheid een agressiever handhavingsbeleid gaat implementeren.
Profielen van nieuwe aangestelden
Het rapport belicht een aantal specifieke benoemingen die onder de loep zijn genomen vanwege hun eerdere politieke activiteiten en controversiële publieke verklaringen:
Melissa Isaak
Isaak werd aangesteld als tijdelijke rechter in Atlanta en leidde voorheen een advocatenkantoor dat zich uitsluitend bezighield met de rechten van mannen in het familierecht. Haar publieke retoriek omvat zeer controversiële opvattingen over vrouwen en huiselijk geweld. Met name heeft zij eerder personen verdedigd die werden beschuldigd van deelname aan de opstand in het Capitool van 6 januari en vertegenwoordigde zij spraakmakende politieke figuren die verband hielden met beschuldigingen van seksueel wangedrag.
Nathan Hansen
Hansen is aangesteld om toezicht te houden op zaken in Minnesota en heeft een geschiedenis van het onderschrijven van wijdverbreid ontkrachte complottheorieën op sociale media, waaronder ‘Pizzagate’ en ‘birtherism’. Zijn eerdere publieke commentaren hebben ook blijk gegeven van een sterke afstemming met handhavingsinstanties, waarbij hij specifiek vroeg hoe burgers ICE zouden kunnen helpen bij haar activiteiten.
Carey Holliday
De terugkeer van Holliday, voormalig immigratierechter, komt na een eerdere ambtstermijn die werd gekenmerkt door juridische controverses. In 2010 vernietigde een federaal hof van beroep een van zijn beslissingen en oordeelde dat hij zich had gebaseerd op “ontoelaatbare stereotypering”** door een man asiel te weigeren omdat hij “niet openlijk homoseksueel leek”.
Systematische belemmeringen voor asiel
De hervorming van de rechterlijke macht vindt plaats naast een reeks beleidswijzigingen die bedoeld zijn om het immigratieproces moeilijker te maken voor aanvragers:
- Beperking van hoorzittingen in verband met obligaties: De Board of Immigration Appeals van het DOJ heeft rechters opdracht gegeven om hoorzittingen in verband met obligaties te beperken, waardoor gedetineerden vaak in hechtenis blijven terwijl hun zaak voortduurt.
- Technische ontslagen: Een recente memo van het Executive Office for Immigration Review draagt rechters op om asielzaken die zelfs kleine technische fouten bevatten, af te wijzen zonder een hoorzitting toe te staan.
- Toenemende afwijzingspercentages: Deze gecombineerde factoren hebben een meetbare impact gehad; Uit gegevens blijkt dat het aantal afgewezen asielzoekers tussen 2024 en 2025 is verdubbeld.
Om deze overgang te vergemakkelijken, is het DOJ actief bezig met het werven van mensen voor deze functies – soms intern ook wel ‘deportatierechters’ genoemd – en biedt salarissen tot 207.500 dollar en aanzienlijke ondertekeningsbonussen in bepaalde regio’s.
Het snelle verloop van rechters en de implementatie van strengere procedureregels duiden op een fundamentele verandering in het doel van de immigratierechtbanken: de overgang van een rechterlijke instantie die zich richt op juridische merites naar een instantie die zich sterk richt op het vergemakkelijken van verwijderingen.
Conclusie
Door prioriteit te geven aan ideologische afstemming en agressieve handhaving boven gespecialiseerde juridische ervaring, verandert de regering het landschap van de Amerikaanse immigratiewetgeving fundamenteel. Deze verschuiving resulteert in hogere afwijzingspercentages en strengere hindernissen voor asielzoekers.
