Kinderen zien alles.
En niet alleen de voor de hand liggende dingen. Het zijn niet alleen de lezingen of de verhaaltjes voor het slapengaan. Het is de zijdelingse blik die je op je ex werpt. Het is hoe je tegen je spiegel praat. Het is de stille spanning in de auto na school.
We vergeten vaak dat onze kinderen sessies opnemen waarvan we denken dat we ze niet uitzenden. Ik vroeg rond wat mensen eigenlijk opmerken, vooral omdat je er op een goede manier zenuwachtig van wordt. Geen oordeel eigenlijk. Gewoon bewustwording.
Dit is wat er door de mazen van het net glipt.
De zijdelingse blikken op co-ouders
Je denkt dat je subtiel bent. Je rolt met je ogen. Dat gezicht trek je naar de schoonvader. Klinisch psycholoog Jazmine McCoy noemt zichzelf @TheMomPsychologist en ze zegt dat kinderen deze non-verbale signalen onmiddellijk opmerken. Ook vangen ze de kritiek op andere ouders of verzorgers op. Zelfs als je het vermomt als sarcasme of een ‘grap’.
“Kinderen merken deze dynamiek op.”
Het maakt niet uit of je ze haat. Probeer er in het bijzijn van uw kind lovend over te spreken. Zelfs als je denkt dat het kind in een andere kamer is. Ze horen je waarschijnlijk. Waarom? Veiligheid. Het zorgt ervoor dat het kind zich minder angstig voelt. Het bouwt een emotionele band op.
McCoy suggereert eenvoudige zinnen. “Papa maakt heerlijk eten.” Of ‘Dit avontuur was goed gepland door mama.’ Kleine dingen. Maar ze duiden op veiligheid.
Lichaamspraat
Alyssa Miller is een geregistreerde diëtist en ze zegt dat kinderen zich scherp bewust zijn van hoe we naar lichamen kijken. Onze lichamen. Anderen’.
Ze kijken naar de spiegel. Ze kijken wie weigert een badpak te dragen. Ze zien hoe je foto’s verwijdert. Of vermijd de camera volledig.
Het zijn niet alleen woorden. Het is actie. Baby’s schamen zich niet voor buikjes totdat iemand ze dat laat zien. Ze schamen zich pas voor hun dijen als ze getuige zijn van onzekerheid. Kinderen leren wat wenselijk is. Ze leren wat slecht is. En ze leren het door ons te zien ineenkrimpen.
De kloof tussen woord en daad
We liegen over onze waarden. Niet kwaadwillig. Gewoon… gewoonlijk.
Laura Markham schreef ‘Vreedzame ouders, gelukkige kinderen’. Ze zegt dat kinderen het verschil merken tussen wat we zeggen en wat we daadwerkelijk doen.
Je vertelt ze dat sport over teamwerk gaat. Plezier. Nieuwe vaardigheden leren. Vervolgens haal je ze op bij de parkeerplaats. Je vraagt: “Wie heeft gewonnen?”
Je predikt eerlijkheid. Dan laat je ze bij de ingang van het pretpark liegen over hun leeftijd om drie dollar te besparen.
Kinderen trekken conclusies uit gedrag, niet uit slogans. Markham wijst erop dat kinderen uit hun kindertijd komen met een visie op wat je echt waardeert. Je bent het er misschien niet mee eens, maar dat is hun waarheid. Die waarden moet je toepassen op dagelijkse dilemma’s. Steeds opnieuw.
Zelfcompassie is besmettelijk
Als je jezelf haat vanwege een fout, leert je kind zichzelf te haten vanwege een fout.
Miller merkte op dat het vermogen van kinderen tot genade vaak een weerspiegeling is van de volwassenen om hen heen. Je vertelt ze dat ze zichzelf niet langer in elkaar moeten slaan vanwege een slecht examencijfer. Maar ga jij op dezelfde manier om met tegenslagen? Als je hard bent in je eigen zelfpraat, merkt het kind dat op. Perfectionisme wordt betrapt, niet onderwezen.
“Veel mensen die geen zelfcompassie hebben, leren kinderen onbedoeld hard tegen zichzelf te zijn.”
Draai het om. Als je je fouten zachtjes toegeeft en verder gaat, leren ze veerkracht. Ze leren dat een fout slechts een leermogelijkheid is. Het klinkt zacht, maar het is praktisch.
Voedsel is niet moreel
Kinderen kijken hoe je eet. Ze luisteren naar hoe je erover praat.
Miller zegt dat volwassenen rechtstreeks invloed hebben op de voedingsovertuigingen. Onschuldige opmerkingen? “Die zijn gevaarlijk”, wijzend naar een koekje. “Dit is goed eten, dit is slecht.” Maaltijden overslaan. Schuldig kijken na een stuk pizza.
Kinderen internaliseren dat. In de loop van de tijd vormt dat hun relatie met voedsel. Het leidt tot een ongezonde houding. Uit onderzoek blijkt dat kinderen de neiging hebben om ook jaren later net als hun ouders te eten. Het modelleren van een positieve, evenwichtige aanpak is eigenlijk de manier waarop je gezonde gewoonten opbouwt. Niet door snacks te verbieden. Maar door te genieten van eten zonder drama.
De roddels na de kernsmelting
De meltdown van het doelwit vond plaats. Het was slecht. Schreeuwen. Huilen. Iedereen keek.
Je komt thuis. Je ventileert naar je partner. Je gebruikt sarcasme. “Wat een geweldige ochtend.” Je maakt er grapjes over. Je denkt dat het kind niet luistert. Of dat het boven hun hoofd gaat.
Ze begrijpen de complexe zinsstructuur misschien niet, maar ze pikken wel de toon op. Zij pikken de negatieve evaluatie op. Jazmine McCoy waarschuwt dat dit hun zelfrespect schaadt. Het schaadt uw relatie met hen.
Wees bedachtzaam. Zelfs aan de telefoon met een vriend. Praat tegen de les. Praat met het probleem dat je hebt opgelost. Concentreer u niet op de fout als een karakterfout. Doe alsof u rechtstreeks tegen uw kind praat. Hoe zou je het zeggen?
Zeg het zo.
Grotendeels. Want morgen gaan we het waarschijnlijk weer verpesten. Maar proberen is belangrijk.
