Gabriël. Jaren dertig. Spieren. In worstelen, vloeistoffen en geprezen worden. Dit is geen scharnierprofiel. Ik voer deze tags in in Smitten, een AI-generator die sinds 2024 bijna 19 miljoen erotische verhalen heeft geproduceerd. De machine bouwt een hoofdrolspeler. Vervolgens schrijft het een verhaal over hen.
Het is schokkend eenvoudig. Geef je personages een naam. Geslacht ze. Maak een lijst van de handelingen – oraal, massage, wat je ook maar aan de gang krijgt – en schets een scène. Kies een standpunt. Controleer of u een volwassene bent. Druk op gaan. Minder dan een minuut later heb je een persoonlijk smutfest. Je kunt het alleen lezen. Lees het aan iemand voor. Deel het via een link.
Ik heb de naam van mijn vriend ingevoerd. Hij is echt, ik ben verliefd, en meestal is hij de hoofdrolspeler in mijn hoofd. Het scherm flikkerde. Plotseling wordt mijn fictieve avatar bespuugd door haar fictieve partner. Heb ik dit echt gevraagd? Nee, de machine heeft het goed geraden. Het begreep de opdracht.
Het verbaasde mij niet dat ik het leuk vond. Ik verslind romantische romans. Ik hou van vieze praatjes. Wat mij schokte was hoe snel ik van sceptische journalist naar inzicht in de oproep ging. Ik schrijf over seks. Mijn werklast is gekrompen omdat AI het onderzoek en het opstellen in enkele seconden kan doen. Ik maak me zorgen dat de servers het elektriciteitsnet opeten. Ik had dit moeten haten.
Maar dat deed ik niet. Eén verhaal was genoeg. Voor miljoenen vermoeide mensen is deze technologie niet eng. Het is opluchting.
Kijk naar de gegevens. In een peiling uit 2025 zei 38% van de Amerikanen dat vermoeidheid het belangrijkste was dat hun seksleven stopte. Het versloeg het werk. Het versloeg kinderen. De Annals of Behavioral Medicine bevestigden het: dagelijkse stress doodt verlangen en opwinding. We zijn gewoon te uitgeput.
Smitten gedijt in die kloof. Als je seks wilt, maar er niet de hersenruimte voor hebt, is dit platform een reddingslijn. Het snijdt door het lawaai. Je hoeft geen 500 pagina’s romantiek te lezen om de sfeer op gang te krijgen. Het is niet nodig om vanuit het niets een complex rollenspelscenario te construeren. Je hebt een klein beetje bandbreedte. Smitten geeft u een eindproduct. Het is een kleine inspanning voor een hoge beloning.
Verwar dit niet met literatuur. Het proza is niet prijswaardig. Het leunt sterk op clichés. De AI heeft stereotypen ingebakken. Toen ik mijn personage als biseksueel markeerde, gooide het systeem automatisch een trioscène erin. Ik heb er niet om gevraagd. Er werd gewoon aangenomen dat groepsseks gelijk staat aan biseksualiteit. Vervelend? Ja. Herstelbaar? Ook ja. Ik leerde ‘monogaam’ of ‘geen trio’s’ schrijven in de opdracht om het schip te besturen.
De echte overwinning is niet het schrijven. Het is de toestemming om onvolmaakt te zijn. Je hebt geen volledig gevormde fantasie nodig. Je komt met een grof idee. Smitten heeft het uitgewerkt. Als je het premiumabonnement betaalt, dat $7,99 per maand kost, kun je scènes bewerken die verkeerd aanvoelen. U kunt tekens opslaan. Bouw bogen.
Erotica helpt koppels verlangen te cultiveren door lezers de kans te geven samen een ervaring te creëren, zegt dr. Jessica O’Reilly, een menselijke seksuoloog en podcaster. “De hersenen zijn een geslachtsorgaan”, legt ze uit. “Het laat de wielen draaien als je je iets betekenisvols voorstelt.”
Als je dit samen leest, verandert het spel. Het is minder kwetsbaar dan in het donker staan en zeggen: “Ik heb een rare knik.”
“Een AI-tool kan iets nieuws toevoegen, nieuwsgierigheid opwekken en gesprekken over grenzen openen”, zegt O’Reilly. “Het biedt taal als je vastzit.”
Maar behandel het niet als een wondermiddel. Als je huwelijk uiteenvalt omdat je opgebrand bent, zal Smitten het niet redden. Je hebt nog steeds therapie nodig. Of een vakantie. Of een partner die helpt met de klusjes. De AI behandelt de fantasie, niet het leven.
De verrassing waren niet de verhalen. Het was het gesprek achteraf. Mijn vriend en ik hebben niet alleen gelezen; we hadden ruzie over de ethiek van AI in intimiteit. Is dit lui? Is dit slim?
Tools zoals Smitten of relatie-apps zoals Arya roepen echte vragen op. O’Reilly wijst erop dat AI de mentale belasting kan verminderen door met schema’s om te gaan en de juiste woorden te vinden voor moeilijke gesprekken. Het maakt tijd vrij voor verbinding.
Maar er is een grens.
Als je elke liefdesbrief uitbesteedt? Als je algoritmen de romantiek laat schrijven? Het kan zijn dat je de vaardigheden verliest die relaties daadwerkelijk bij elkaar houden. Wij gebruiken Google al voor alles. Nu gebruiken we het voor de liefde?
“Het gaat er niet om óf je het gebruikt, maar hoe “, benadrukt O’Reilly. “Gebruik het om de verbinding te ondersteunen, niet om deze te verminderen.”
Voor mij was het debat bijna net zo goed als de inhoud. Het was verbindend om te bespreken of AI in onze slaapkamer thuishoort. We waren betrokken, kritisch en open.
Ik ging naar binnen, klaar om gealarmeerd te worden. Ik dacht dat dit gewoon weer een stukje technologie was dat onze menselijkheid wegnam. In plaats daarvan kreeg ik persoonlijk vuil en een beter gesprek. Het heeft onze intimiteit niet vervangen. Het heeft het gelanceerd. De verhalen zijn verdwenen. Het gesprek over hoe we ons leven leiden, blijft bestaan. En misschien is dat het punt. Of misschien heb ik gewoon nog een prompt nodig.
