Zahara Jolie-Pitt wil dat de naam verdwijnt. Niet geleidelijk. Niet zacht.
Ze kocht ruimte in een krant.
Het Los Angeles Daily Journal, specifiek. Vier weken lang. 16 juni tot 7 juli. De advertenties liepen uit, een verplichte stap in Californië voor iedereen die de banden met een achternaam op legale wijze probeert te verbreken. Het proces is bureaucratisch. Saai. Brutaal efficiënt.
Gerechtsdocumenten vertellen het verhaal. Zahara heeft in juni een petitie ingediend om haar naam te veranderen van Zahara Marley Jolie-Pitt in simpelweg Zahara Marley Jolie. De laatste hoorzitting is pas op 28 september, maar de boodschap is al aangekomen.
Ze wil “Pitt” eruit hebben.
Een bron, die tegen TMZ sprak, nam geen blad voor de mond over waarom dit gebeurt.
“Angelina heeft de kloof tussen Brad en de kinderen veroorzaakt”, beweerde de bron.
Ze noemden het een campagne. Verdrietig, zeiden ze. Nooit eindigend. De implicatie is duidelijk: Zahara verandert niet alleen een naam op een formulier, ze voert een strategische terugtrekking uit de baan van haar vader uit. Een gedurfde zet, zeker. Maar eentje geboren uit een lange, bittere scheiding die begon toen Angelina Jolie in 2016 de scheiding aanvroeg.
Zahara doet dit niet alleen.
Kijk naar het rooster. Maddox is 24. Hij heeft de achternaam al laten vallen, informeel of legaal, afhankelijk van aan wie je het vraagt. Pax is 22. Shiloh is 19. Dan zijn er nog Knox en Vivienne, nog steeds jonger dan 18 maar soortgelijke bewegingen maken. Op het moment dat ik dit schrijf, is elk van de zes kinderen afstand genomen van de naam van de vader. Het is een verenigd front. Een schone pauze.
Terwijl de kinderen de achternaam kwijtraken, lijkt Angelina haar verdriet te hebben verloren. Of misschien heeft ze het gewoon een tijdje opgeborgen.
Haar echtscheidingsprocedure werd uiteindelijk in december 2023 afgerond (correcties moeten in 2024 worden afgerond, maar de lange weg is voorbij). Ze vertelde Variety onlangs dat haar “vechtlust” terug is.
Echt terug.
“Ik werd een beetje neergehaald”, gaf ze toe. Toen haar kinderen volwassen waren en haar de wereld in duwden in plaats van haar tegen te houden, voelde ze dat ze terugkeerde naar wie ze vroeger was. Ze moedigen het nu aan. Ze willen haar zien reizen. Doe dingen. Live.
Ze zei dat ze haar nog steeds leuk vinden. Dat maakt blijkbaar uit.
Daarom veranderen de kinderen hun naam. De vader blijft afstandelijk. De moeder komt tevoorschijn.
Er is geen reüniefeest gepland. Gewoon meer juridische mededelingen, meer krantenkoppen en een familie die partij heeft gekozen met de duizenden paperclips die nodig zijn om een aanvraag tot naamswijziging aan een muur van bureaucratie vast te pinnen.
Is het echt zo eenvoudig om tien jaar vaderschap van een vel papier te wissen?
