Pantry-nietjes zijn saai totdat ze dat niet meer zijn. Spaghetti. Jarred-saus. Dat is mijn back-upplan. En eerlijk gezegd: mijn comfortzone. Verse groenten raken op. De wilskracht faalt. Maar water koken is gemakkelijk.
Rao’s heeft twee nieuwe romige sauzen gedropt. Ze mikken op de bovenste plank. Opnieuw. Ik heb ze vroeg geproefd. Hier is de schade.
De knoflook werkt echt
Ik ben geobsedeerd door knoflook. Vraag mij niet waarom. Vraag maar naar mijn adem.
Deze nieuwe Cromige Geroosterde Knoflook variant beloofde de wereld. Het leverde. Er is zeker punch, maar niet het soort dat de stemming verpest. Rauwe knoflook in sauzen? Meestal een vergissing. Te scherp. Te boos. Deze is geroosterd. Verzacht. Het is zoet. Zacht. Bijna nootachtig, zoals iets dat je zou vinden in een stoofpot die urenlang kookte.
Het deelt de basis van de originele Creamy Marinara. Mascarpone is de heavy lifter. Maar Rao voegde Parmigiano Reggino en Pecorino Romano toe. Echte namen. Echte kaas.
Meestal ruim ik de pot op. Gehakte knoflook hier. Een scheutje poeder erbij. Deze keer liet ik mijn mes in de la liggen.
De saus doet het werk. Voor één keer. Het zou mijn nieuwe favoriet kunnen zijn. Misschien.
De gepeperde Parmezaanse kaas is… Oké
Romige Parmezaanse Peper. Klinkt leuk. Zoals cacio e pepe met een saladedressing in een bar.
De geur komt als eerste binnen. Peperachtig. Vetgedrukt. Je ziet de zwarte stippen in de pot, wervelend als onweerswolken. Het is mooi.
Dan proef je het. Warmte op de tong. Een lichte brandwond. Niet onaangenaam. Gewoon… aanwezig. Het is niet overweldigend. De peper wint het gevecht niet, maar blijft in de kamer.
Waar het hapert? De Parmezaanse kaas. Ik verwachtte een scherpe, zoute kaassmaak. Je weet wel, de goede cacio e pepe hit. In plaats daarvan kreeg ik room. Veel ervan. De mascarpone is hier luid. De kaastonen zijn stiller dan ze zouden moeten zijn. Nog steeds rijk. Nog steeds romig. Maar het leunt zacht. Ik wilde een trap.
Beide sauzen zorgen ervoor dat de tomatenstukjes zichtbaar blijven. Goede zet. ‘Homemade’ op het etiket is een leuke bijkomstigheid, maar als je echte stukjes tomaat ziet, wordt het verkocht. Voelt rustiek aan. Energie voor het zondagse diner. Met de hand verpletterd. Echt.
Ik eet ze allebei. Opnieuw. Maar de Geroosterde Knoflook wint de prijs. Geen wedstrijd. Het is gewoon beter.
Beiden zijn vandaag uit. Overal waar je pasta koopt. Of online, denk ik. $ 8,99 per stuk. Een beetje duur voor voedsel in een pot, zeker. Maar als je een hekel hebt aan koken? Het is goedkope therapie.
Hebben we echt meer sausopties nodig? Waarschijnlijk.
