Ouder zijn van een tiener is vermoeiend. Ik snap het. Maar op die momenten dat je in een kussen wilt schreeuwen, probeer dit dan te onthouden: ook zij gaan door een hel.
Groepsdruk. Pesten. Sociale angst. Acne. (Ugh.)
Ik ben opgegroeid in de jaren tachtig. We hadden toen nog niet de giftige, 24/7 schittering van sociale media. Tieners hebben tegenwoordig een heel ander arsenaal aan vijanden. En professionals in de geestelijke gezondheidszorg waarschuwen dat bepaald ouderlijk gedrag de situatie voor hen aanzienlijk erger kan maken.
“De adolescentie is een ontwikkelingsperiode waarin jonge mensen proberen te antwoorden op de vraag ‘Wie ben ik?’”, zegt Michael Wetter, oprichter van Wetter Psychological Services.
Als een tiener faalt – slechte cijfers, sociale afwijzing, een breuk – zien ze dat niet alleen als een tegenslag. Ze zien het als bewijs dat ze ongelijk hebben. Na verloop van tijd? Dat kweekt angst. Schaamte. Chronische zelfkritiek.
Dit is wat experts zeggen dat het geluk van tieners actief schaadt. En nog belangrijker: hoe u ermee kunt stoppen.
De valkuil van externe validatie
Koppel je eigenwaarde aan de mening van anderen en je zult je ellendig voelen. Tieners doen dit voortdurend. Volwassenen doen het ook, maar tieners? Het is hun standaardinstelling.
“Een grote factor die het geluk van tieners schaadt, is de overtuiging dat hun waarde afhangt van goedkeuring”, legt Aida Shahnazarian van Teen Tree uit.
Ze worden gebombardeerd met berichten over wie ze zouden moeten zijn. Hoe ze eruit moeten zien. Wat ze moeten bereiken.
De druk komt overal vandaan. School. Sport. Leeftijdsgenoten. En ja, goedbedoelende ouders.
Het wordt gevaarlijk als tieners denken dat ze alleen liefde waard zijn als ze:
– A’s krijgen
– Op een specifieke manier kijken
– Sociaal populair zijn
– Je trots maken
Wanneer uw zelfgevoel is gebaseerd op externe validatie, is uw geluk onstabiel. Het is een kaartenhuis.
Hoe u dit kunt oplossen: Stop met het prijzen van alleen de resultaten. Let op de eigenschappen. Roep hun vriendelijkheid op. Hun moed. Hun inspanning. Hun veerkracht.
“Let op eigenschappen van een tiener, zoals eerlijkheid, nieuwsgierigheid en veerkracht”, zegt Shahnazarian.
De ‘onzinbril’ van negativiteit
Jerry Weichman, een klinisch psycholoog die meer dan 7.000 tieners heeft behandeld, heeft er een term voor: ‘Crap-bril.’
Het is wanneer een kind negativiteit als een gewoonte aanneemt. Weichman ziet het beginnen op de middelbare school. Je kijkt naar een persoon of ding waar je een hekel aan hebt. Dan? De negativiteit sijpelt door in al het andere.
“Als we ons concentreren op de negatieve punten… is dit alles wat we in onszelf opnemen”, legt Weichman uit.
Deze gewoonte vernietigt het gevoel van eigenwaarde. Het wakkert de angst aan. Tieners beginnen zichzelf door dezelfde donkere lens te bekijken. Alles is slecht. Iedereen is erop uit om ze te pakken te krijgen.
Je zou kunnen denken: “Nou, er zijn tien negatieve punten en slechts twee positieve punten. De positieve punten doen er niet toe.”
Ze zijn belangrijk.
“We kunnen die ene of twee positieve punten identificeren en vasthouden, en het heeft een diepgaand effect”, zegt Weichman.
Leid ze door. Wijs op het goede. Zelfs als het klein is. Het verbreekt de betovering van de ‘onzinbril’.
Emotionele invaliditeit
Laten we eerlijk zijn: tieners zijn rommelig. Ze voelen de dingen diep. En soms moeten ze zich gewoon gehoord voelen.
Maar wat gebeurt er als je hun pijn verwerpt?
‘Je komt er wel overheen,’ zeg je. ‘Jullie waren nog niet zo lang samen, dus wees niet verdrietig.’
Of: “Het maakt niet uit wat je denkt. Je zult doen wat ik zeg.”
Nicholette Leanza van LifeStance Health zegt dat deze routinematige invalidatie verwoestend is.
“Als ouders herhaaldelijk de gevoelens van een tiener negeren of beoordelen… kan de tiener aan zichzelf gaan twijfelen”, zegt ze.
Ze vertrouwen niet meer op hun eigen emoties. Ze internaliseren de boodschap dat hun gevoelens verkeerd zijn. En dat? Het tast hun zelfrespect aan.
Validatie betekent niet dat u het met hen eens bent. Je kunt zeggen: ‘Ik begrijp waarom je je zo voelt’, zelfs als je denkt dat hun reactie irrationeel is.
“De subtiele verschuiving naar begrip maakt het verschil”, zegt Leanza.
Ze moeten zich gewaardeerd voelen. Niet opgelost. Net gehoord.
De vloek van de vaste mentaliteit
Steek uw hand op als u een tiener heeft horen zeggen:
“Ik ben gewoon niet atletisch.”
“Ik zal nooit slagen voor Algebra.”
Dit is een ‘vaste mentaliteit’. Andrew Levey, een therapeut gespecialiseerd in tieners, zegt dat het schadelijk is omdat het ervan uitgaat dat vermogens statisch zijn. Je hebt het, of je hebt het niet.
Deze mentaliteit zorgt ervoor dat uitdagingen permanent lijken.
Falen is geen onderdeel van leren. Falen is het bewijs dat jij gebroken bent. Het vermindert de veerkracht. Het creëert angst.
Hoe breek je het?
Gebruik het woord nog.
“Ik ben nog niet goed in wiskunde… nog.”
Het toevoegen van ‘nog’ geeft aan dat vaardigheden zich ontwikkelen door oefening. Het verandert een doodlopende weg in een pad.
“De adolescentie is een tijd om te experimenteren”, legt Levey uit. “Het is onrealistisch om van hen te verwachten dat ze altijd op hun best presteren.”
Herinner hen eraan: mislukkingen definiëren niet wie ze zijn. Ze bepalen waar ze zijn. Op dit moment.
Jezelf vergelijken met anderen
Sociale media maken vergelijking onvermijdelijk. Maar tijdens de tienerjaren? Het is bijzonder giftig.
Fatema Harianawala, een adviseur bij Key Counseling Group, zegt dat tieners pas gaan geloven dat ze ‘goed genoeg’ zijn als ze overeenkomen met de hoogtepunten van iedereen.
“De constante vergelijking kan leiden tot een laag zelfbeeld… faalangst”, zegt ze.
Je concurreert met samengestelde, bewerkte, gefilterde versies van de levens van andere mensen. Je zult altijd verliezen.
Hoe dit te bestrijden? Bouw eigenwaarde op van binnenuit.
- Stimuleer open gesprekken.
- Prijs de inspanning. Negeer perfectie.
- Beperk de blootstelling aan sociale media.
- Herinner ze eraan: ieders reis is anders.
“Als tieners zich gehoord voelen… ontwikkelen ze een sterk gevoel van eigenwaarde”, zegt Harianawala.
Ze leren dat ze gewaardeerd worden om wie ze zijn. Niet wat ze bereiken.
Dat is het doel, toch?
Een blij kind. Iemand die de uitdagingen van het leven aankan zonder af te brokkelen.
Het is niet gemakkelijk. Je zult het verpesten. Je zult het verkeerde zeggen.
Maar als je de invalidatie kunt tegenhouden. Houd op met de vergelijking. De druk voor externe validatie stoppen?
Je geeft ze een kans.
Het is geen perfecte oplossing. Er is geen toverstaf. Maar het is een begin.
Misschien.
